Weblog USA Tour 2015

In het kader ‘beter te vroeg, dan te laat’ zijn we al onze vakantie voor 2015 aan het plannen! Eindelijk gaan we het ‘standaard’ rondje zuidwest USA doen. In 2005 zijn we naar San Franscisco, Los Angeles, San Diego en Las Vegas geweest, maar hebben we eigenlijk weinig natuur gezien (alleen Valley of Fire en met een vliegtuigje over de Grand Canyon). En verder heel veel pretparken.
Dat willen we in 2015 anders doen, want… Linda’s ouders gaan mee! :hello1: In februari 2015 wordt haar moeder 60 en in november 2015 zijn ze 40 jaar getrouwd. Lijkt me de perfecte gelegenheid om ze een keer ‘ons geliefde Amerika’ eens te laten zien. De bedoeling is om in juni voor een week of vier het ‘standaard rondje’ te doen langs de bekende Nationale Parken.

De Vliegtickets zijn inmiddels al geboekt en de Weblog is ook geopend.  Zie http://usatour2015.wordpress.com/

usatour2015-kopfoto-640

Advertenties
Geplaatst in Info | 4 reacties

Dag 36: Brisbane – Hong Kong – Londen – Dusseldorf – Den Bosch

De terugreis

Helaas hebben we de drie stoelen niet voor onszelf. Er zit nog een jongeman naast me. Hopelijk lukt het slapen me een beetje. Dan gaan we taxiën en iets voor de geplande tijd van 00.55 uur zitten we in de lucht. Dag Australië, tot de volgende keer… want terugkomen zullen we zeker… ooit – als de spaarpot weer wat aangevuld is.

Als eerste komen de stewardessen met wat drinken langs en niet veel later beginnen ze ook het eten uit te serveren. Het is midden in de nacht en wij eten beef met rijst. En dat na een bezoekje aan Outback Steakhouse…

IMG_8360

Het gaat er uiteindelijk prima in. Inmiddels hebben we ook wat melatonine pillen genomen. Niet dat ze echt helpen met in slaap vallen (het zijn tenslotte geen zware slaappillen), maar ze helpen zeker wel om wat in te kunnen dommelen.

Al wil het bij Martijn niet echt lukken om rustig te kunnen dommelen. Hij bekijkt wat series, documentaires en wat films. Bij mij lukt het aardig om mijn ogen dicht te kunnen houden, maar ik word steeds wakker van de spierpijn in mijn nek of zij. Het ligt gewoon niet lekker als er nog iemand naast je zit, dan kun je niet goed draaien of met de benen omhoog. Helaas…

Vervolgens stoot Martijn me weer wakker. Ze zijn bezig om het ontbijt uit te serveren. Dat betekent ook dat we nog maar een goed twee uur hoeven te vliegen.

IMG_8363

Na het ontbijt kijk ik nog wat series op het schermpje voor me in de stoel en Martijn kijkt ondertussen zijn documentaire af.

We landen iets voor half 8 in de ochtend, de nieuwe Hong Kong tijd. We hebben anderhalf uur om over te stappen. We volgen de borden ‘transfer connections’ en dan mogen we weer door de security met onze handbagage.

IMG_8368

Helaas mag het flesje drinken wat we in Australië na de douane hebben gekocht niet mee en wordt weggegooid. Gelukkig was hij al bijna leeg, maar wat een onzin eigenlijk. Hij is toch gekocht ná de douane? Op de monitoren zien we dat onze volgende vlucht vanaf gate 23 vertrekt. Het is een hele wandeling en eenmaal bij de gate, zoeken we een plekje op en internetten we nog even wat. We mogen al snel boarden. Wederom zitten we vrijwel achteraan. Wederom in het midden en wederom iemand naast ons. Alleen is dat voor deze vlucht niet zo erg. De bedoeling is toch om nu niet echt meer te slapen, want inmiddels is het overdag en als we nu weer de vlucht gaan slapen, komen we eenmaal thuis niet meer in slaap… denk ik… Het meisje naast ons is alleen niet zo stoelgevuld als de jongen van onze vorige vlucht. Dat scheelt wel weer iets.

We zitten een half uur later in de lucht dan gepland. Het is noodweer boven Hong Kong en dat voelen we. Het duurt bijna een uur voordat de lampjes ‘riemen los’ verdwijnen. En dat terwijl ik eigenlijk best behoorlijk naar het toilet moet. Nadat ze eindelijk los mogen, beginnen de stewardessen ook al snel met het eten uit te serveren. Maar de turbulentie neemt weer toe. Steeds heftiger. De stewardessen hebben het er moeilijk mee. Al blijft het drinken gewoon in de bekers en morsen ze niets. Respect… Als wij bijna aan de beurt zijn, roept de piloot om dat de stewardessen ook weer plaats moeten nemen met de riemen dicht. Er komt hevige turbulentie aan en dat klopt. We gaan van links naar rechts en het schudt behoorlijk op-en-neer. Normaal gesproken vind ik dat best een lekker gevoel, in de maag, maar dit slaat wel alles. Na een kwartier mogen de stewardessen weer verder met het uitserveren van het eten. Maar dan begint de turbulentie weer. Uiteindelijk krijg ik nog net wat eten voor mijn neus, maar Martijn niet. Ze moeten weer plaatsnemen op de stoelen. Ik wacht even met eten, want met die turbulentie gaat het toch niet. Als het iets rustiger begint te worden, begin ik toch alvast aan mijn pasta. Want anders wordt het koud – al is het al behoorlijk lauw geworden.

IMG_8378

Pas na een half uur – ja echt zo lang – beginnen de stewardessen met poging 3 van het uitserveren van het eten. Martijn krijgt zijn – inmiddels enorm lauwe pasta – nu wel voor zijn neus. Het wordt al wat rustiger en na het eten doen we toch nog even de ogen dicht. Althans, ik… Het lukt Martijn gewoon niet om goed te kunnen dommelen, dus hij begint weer aan een film op zijn persoonlijke schermpje.

Na twee uurtjes dommelen begin ik alvast aan het verslag. Maar echt vlotten wil het niet. Ben nog behoorlijk duf. Wellicht dat een filmpje me goed doet. Omdat de films van de maatschappij geen ondertitels heeft, starten we een film via de laptop. Altijd handig. Als eerste bekijken we de film Last Vegas. Erg leuke comedy met vier ouwe rotten in het vak  En daarna gaan we verder met Escape Plan, een spannende film met Schwarzenegger en Stallone.

081113_IT_LAST_VEGAS

escape-plan_560140

Na deze twee films hebben we nóg 5 uur vliegen voor de boeg. Oef, dat schiet niet op zo. De ogen beginnen weer wat moe te worden, maar omdat het dommelen niet echt op schiet, bekijken we de film Bro’s before Ho’s. Een Nederlandse film die we al een paar keer gezien hebben. Hoeven we niet zo op te letten 😉

Nog maar 3.5 uur… pff, toch nog maar even de ogen dicht dan, voor zo ver dat lukt. Een goed anderhalf uur later wordt er weer wat eten geserveerd. Gelukkig, dat betekent dat we er bijna zijn. Ik ben eigenlijk wel klaar met deze vlucht. Maar als we eenmaal boven Londen zijn, vliegen we nog twee rondjes om. Ook boven Londen is het noodweer en de turbulentie neemt weer toe. Nee, niet nog meer. Ik wil niet meer!

Drie kwartier later dan de oorspronkelijke tijd staan we aan de grond in Londen. We hebben een overstap van drie uur, dus dat betekent dat we nu even de tijd hebben om uitgebreid te eten. Van het vliegtuigvoer raken onze magen niet echt verzadigd en aangezien het bijna half 4 is (dus half 5 in Nederland), is het eigenlijk gewoon etenstijd.

Nadat we weer door de security zijn gewandeld, zijn we in terminal 5. We bekijken de restaurants en komen uiteindelijk uit waar we de vorige vakantie ook zijn beland: Giraffe. Martijn bestelt de Thai Duck Stir Fry en ik de sirloin steak met pepersaus. Het smaakt prima, al is het wel wat moeilijk snijden zonder steakmessen. Maarja, die mogen niet op het vliegveld.

IMG_8390

IMG_8391

Na het eten lopen we nog een rondje langs de winkels en gaan dan zitten bij de monitoren waarop de gatenummers worden vermeld. Onze gate is nog bekend, maar dat zou ieder moment kunnen gebeuren. Je kunt voor 3 kwartier gratis internetten op het vliegveld, maar door een foefje van Martijn (heeft een programma geïnstalleerd op de laptop), kun je dat heel gemakkelijk verlengen. Wel zo handig met zo’n lange overstap. En dan zien we ineens dat de vertrektijd is veranderd. In plaats van 19.10 uur wordt de verwachte vertrektijd 20.00 uur. Pff, bijna een uur vertraging. En we zijn al zo lang onderweg. Ach, dat kan er dan ook nog wel bij. Uiteindelijk zien we half 9 pas een gatenummer verschijnen: A12. Hey, dat is hier om de hoek. Mooi! We verhuizen de spullen een paar meter verderop en gaan daar weer verder met internetten.

IMG_8401

Een kwartier later kunnen we instappen. In eerste instantie zitten Martijn en ik niet naast elkaar. Martijn heeft stoelnummer 13A en ik 14A gekregen. Het jongetje naast me is alleen, dus Martijn vraagt aan hem of hij op stoel 13A wil zitten en dat vindt hij geen probleem. Niet dat Martijn en ik geen uur zonder elkaar kunnen hoor 😉 Maar het is gewoon gezelliger. Als de deuren van het vliegtuig eenmaal dicht zijn, horen we de piloot door de speakers. Er blijkt nog iets mis te zijn met het één en ander. De monteur moet nog wat reserve onderdelen monteren, maar als dat gebeurd is, kunnen we vertrekken. Na 20 minuten wachten horen we de piloot weer. Het reserve onderdeel is gemonteerd, maar we kunnen alsnog niet vertrekken. Doordat het noodweer is geweest in Londen (nu is het overigens prachtig helder weer), zijn er wat vluchten vertraagd en deze zijn nu eerst aan de beurt om te vertrekken. We moeten dus alsnog een kwartier wachten. Ach ja joh, gooi er nog wat tijd bij. Officieel zouden we al geland moeten zijn in Dusseldorf en op weg naar huis zijn, maar nee… we zijn nog in Londen…

Gelukkig is het niet lang vliegen naar Dusseldorf. Om precies te zijn 50 minuten later zijn we geland. Snel door naar de douane en kofferband. We hoeven gelukkig niet zo lang te wachten op onze koffers. En dan lopen we de ‘iets aan te geven’ borden voorbij, door de schuifdeur en ja hoor, daar staan mijn ouders ons al op te wachten. Oh, wat heerlijk om hun weer in mijn armen te kunnen sluiten. Ik ben zo op van de reis dat ik mijn tranen niet kan inhouden. Ach wat geeft het, we zijn er eindelijk!

Vanuit Dusseldorf is het nog een goed anderhalf uur rijden naar Den Bosch. Eigenlijk willen we slapen, maar dat is niet zo verstandig in de auto. Dan moeten we tenslotte na anderhalf uur weer wakker worden. Gelukkig houdt mijn moeder ons wel wakker 😉

Iets voor 1 zijn we thuis en om 2 uur liggen we dan eindelijk op bed. Héérlijk! Zoals vanouds met de katjes naast ons Rood hart

Home Sweet Home- Cat-800

Geplaatst in Verslag | 8 reacties

Dag 35: Brisbane – Brisbane International Airport

De wekker staat op 08.00 uur, maar nog voor die tijd gaan onze luiken open. Dat was ‘ie dan, de laatste nacht in Australië. We staan rustig op, eten ons laatste yoghurtje op en pakken de allerlaatste spullen in de koffer. Als we de koffers voor op de stoep zetten, zien we eindelijk Maria, de incheckmevrouw. Ze vraagt of alles naar wens is geweest en wat onze volgende plannen zijn: naar huis vliegen dus. We geven de sleutel af en lopen dan weer naar buiten. Ik haal de auto op – want die konden we gisteren niet meer voor de deur parkeren – en parkeer hem weer op de ‘loadingzone’.

Als alle koffers in de auto zitten, stellen we de tom tom in op Lone Pine Koala Sanctuary. Ofwel, het opvangtehuis voor Koala’s. We krijgen gewoon niet genoeg van deze beesten! Na een half uur rijden we de parkeerplaats op. Omdat we eigenlijk nog niet goed ontbeten hebben, lopen we als eerste naar het cafeetje wat voor de entree zit. Ofja, cafeetje… het is meer een krot met een paar eetgerechten. We nemen beide de sandwich rosbief en gaan op het terrasje buiten zitten. Nog voordat ik een hap heb kunnen nemen, komt er al gezellig een vogel en een kalkoen bij ons tafeltje staan. Stelletje schooiers! Maar vooruit, de laatste twee stukjes brood hoef ik toch niet meer. Wat een geluk voor ze.

DSC_7238

Dan lopen we naar de ingang en betalen 30 dollar per persoon aan entree. Als eerste lopen we langs een paar hokken met prachtige vogels. De geelkuif kaketoe zegt zelfs bye bye tegen ons. Echt super duidelijk te verstaan. Wat schattig!

DSC_7113

Vervolgens komen we uit bij platypus, ofwel een vogelbekdier. In alle andere dierenparken waar we geweest zijn, zagen we hem bijna niet, maar hier zwemt Perry (je weet wel, Agent P uit Phineas en Ferb) heel beweeglijk rond.

Vervolgens komen we uit bij Koala Cuddling. Hier kun je – uiteraard ook weer tegen betaling – op de foto met een koala. Eigenlijk wil ik dat toch wel heel erg graag. Het kost hier gelukkig maar 16 dollar (en niet 25 zoals in Australia Zoo). We moeten even wachten en dan is het zo ver, ik mag een koala vasthouden! Martijn maakt wat foto’s en dan is het alweer voorbij. Maar och, wat is zo’n koala schattig! Hij zat heel lief en rustig op mijn handen, al keek hij wel vaak de andere kant op in plaats van in de camera hahaha….

DSC_7207_cr

DSC_7209

Daarna lopen we weer verder en komen uit bij de kangoeroes. Ook hier springen ze vrij rond en mag je ze voeren.

DSC_7228

Iets verderop loopt een medewerker en heeft een riem in zijn hand met daaraan een… Wombat! Hoe verzin je het, de wombat wordt uitgelaten. Net als een echt hondje. Dit doen ze omdat wombats normaal juist veel lopen, maar in ‘gevangenschap’ gaat dat natuurlijk niet. Elke wombat wordt daarom met regelmaat gewoon door de opvang uitgelaten.

DSC_7174

DSC_7177

We lopen nog langs een paar krokodillen en het kinderboerderijtje, maar dan zijn we toch echt rond en staan we weer bij de ingang. En dat terwijl het nog maar net middag is. We hoeven pas om uiterlijk 21.30 uur bij het vliegveld te zijn om de auto in te leveren. Lone Pine hebben we dus helemaal gezien, wat nu? Gelukkig hebben we al iets in gedachte en het adres ervan opgezocht. Laten we eens kijken hoe de Ikea hier in Australië is! Lunchen bij Ikea is altijd wel lekker. Het is ongeveer een half uurtje rijden en parkeren dan de auto onder het gebouw van Ikea. We lopen naar boven en ja ach, ook hier is het uiteraard hetzelfde als ‘bij ons thuis’. We lopen naar het restaurant en bekijken de opties. Ook hier hebben ze de balletjes op het menu staan, al zijn ze hier volgens ons wel wat duurder dan in Nederland: 9,99 dollar voor een normaal portie, dat is 6,65 in euro’s. We bestellen daarom maar ieder een klein portie balletjes en omdat de pompoen cannelloni er ook lekker uit ziet, ook daarvan één portie, om te delen.

IMG_8323

De balletjes zien er alleen wel iets anders uit als bij ons. Ofja, het zijn wel dezelfde ballen, maar ze lijken minder rond. Alsof ze net ter plekke in elkaar zijn gedraaid. Maar smaken doen ze zeker. Jammie! Vervolgens lopen we ook nog even de winkel door. Veel verschil kunnen we niet ontdekken, behalve dat het rondje hier linksom gaat in plaats van rechtsom, zoals we gewend zijn. En we ontdekken zo af en toe iets andere spullen, maar de basis is uiteraard hetzelfde.

Helaas hebben ze hier ook geen donker rode hoezen meer voor onze eetkamerstoelen. Ze hebben exact dezelfde kleuren als in Nederland. Jammer… Als we de winkel weer uitlopen, is het nog maar 14.00 uur. Pff… zo’n dag als vandaag – pas laat op de dag vliegen – kruipt echt enorm traag vooruit. Al hadden we dit met de vlucht van Hong Kong naar Melbourne ook en toen hebben we nog behoorlijk wat op de dag zelf gedaan. We hebben zelfs ’s avonds nog moeten haasten om op tijd op het vliegveld te komen, zo vol zat de dag. Maarja, dat was op het begin van onze vakantie, dan zit je nog vol energie. Deze laatste dag (en de wetenschap dat je meer dan 28 uur onderweg bent om naar huis te reizen) is echt killing voor je lichaam. Je wilt eigenlijk dan gewoon naar huis. Was er maar een knop waar je jezelf mee kon transporteren. Wakker worden in Brisbane, knopje drukken en POEF, we zijn weer in ons huisje in Den Bosch. Maar helaas, we zullen de dag gewoon moeten ondergaan, dus kunnen we het maar beter zo leuk mogelijk maken. Maarja, de twee leuke dingen wat we bedacht hadden, hebben we al gedaan. Wat nu?

We bekijken wat tom tom in de aanbieding heeft wat betreft winkelcentra in de buurt. Naast de Ikea zit ook nog een soort van winkelcentrum, dus rijden we met de auto daar maar heen. We lopen wat rond, maar er zit eigenlijk geen winkel voor ons tussen. Ofja, ééntje: Anaconda. Een Outdoor Shop. Maar ze hebben helaas ook niet de Teva’s die ik zoek. We lopen weer terug en drinken bij Gloria Jean’s nog een cappuccino.

Als we weer terug bij de auto zijn, stellen we de tom tom maar in op de Outback. Misschien dat daar nog wat winkels in de buurt zijn. Wederom is het maar een half uurtje rijden en als we langs Outback rijden, zien we inderdaad dat er hier ook weer een winkelcentrum is. Outback zelf is pas vanaf 17.00 uur open en het is nog maar 16.30 uur. Dat wordt dus toch nog even shoppen. Maar ook hier weer geen winkels naar onze smaak. Eigenlijk alleen maar meubelzaken of babywinkels. Wel hebben we even behoefte aan een toilet, maar die blijkt moeilijker gevonden dan dat hij aangegeven staat op de plattegrond. Het lijkt alsof hij in een winkel zit, maar als we binnen lopen en het navragen, blijkt het op de eerste verdieping van een kantorencomplex naast de winkel te zitten, maar het is wel bedoelt als openbaar toilet.

Wederom kijken we in de tom tom of er een winkelcentrum in de buurt zit. Aspley Village klinkt wel groot en het blijkt op nog geen 10 minuten afstand te liggen, maar als we de auto eenmaal geparkeerd hebben, lijkt het erop dat de winkels gaan sluiten. Zucht… echt honger hebben we nog niet. Dan bedenkt Martijn dat er ook een Harvey Norman in de buurt zit. Een soort van BCC aka Mediamarkt. De winkel blijkt op een steenworp afstand te liggen en het is naast een soort van Mediamarkt ook nog een soort van Piet Klerkx. Ze hebben hier dus echt ALLES! Ze zijn tot half 6 open, dus we lopen wat door het elektrische gedeelte.

Iets na half 6 – de winkel blijkt zolang er mensen binnen zijn gewoon open te blijven – zijn we dan toch echt op weg naar ons laatste avondmaal. Althans, hier in Australië. In een half uur tijd is de Outback best volgelopen. Het is ook de enige in Queensland en deze Amerikaanse keten blijkt ook gewoon hier aan te slaan dus. We bekijken de menukaart en hebben eigenlijk wel eens zin om de Cheese Chips (in Amerika staat het op de kaart als Cheese Fries) als voorgerecht samen te delen. Speciaal voor onze vriendin Marjol 😉 Hoofdgerecht bestellen we nog niet, want we weten nog niet hoe verzadigd we na deze kaasfrietjes zijn.

Dan staat ons voorgerecht voor onze neus. Amai, dat is een flink bord! Het smaakt heerlijk, maar o’zo slecht voor de calorietjes. Maarja, we moeten wel, anders hebben we geen goed zitvlees opgebouwd voor onze lange terugreis.

IMG_8331

Na het voorgerecht hebben we eigenlijk wel genoeg gehad, maar zijn te benieuwd hoe de ribbetjes van de lam smaken. Een halve rek kost 26 dollar en een hele 36. Omdat we behoorlijk vol zitten van de cheese chips hebben we aan ieder een halve eigenlijk wel genoeg. Maarja, kunnen we dan niet beter één hele portie bestellen en die dan delen? We blijven toch Hollanders hè. Als de serveerster de bestelling op neemt, vraagt ze ook nog of we een bijgerecht erbij willen. Nee doe maar niet. De frietjes waren als ons bijgerecht.

Na een tien minuten staat er één bord met lamsrek voor ons. Het kijkt een beetje zielig, zo zonder frietjes en groente, maar voor ons is het prima zo. Het gaat tenslotte toch om het vlees.

IMG_8339

Als het bord leeg is, zitten we echt proppievol. We rekenen af en rijden dan richting het vliegveld. Dan bedenken we dat we nog moeten tanken. De auto moet tenslotte weer vol ingeleverd worden. Gelukkig zijn we nog niet echt in de buurt van het vliegveld, want daar zijn de benzineprijzen natuurlijk wat hoger als daarbuiten. Als de auto weer helemaal vol met benzine zit, zetten we onze rit naar het vliegveld weer voort. Het is alleen wel even zoeken naar de ‘Rental Car Return’. Pas als je bijna bij de ‘Departure’ bent, kom je een bord tegen. We rijden naar EuropCar en parkeren dan de auto. Maar er is helemaal niemand van EuropCar om een rapport op te maken. In Amerika staan ze vrijwel meteen bij de auto als je nog maar net het contact hebt uitgezet, maar helemaal niets.

We stappen uit en het lijkt wel uitgestorven. Zitten we hier wel goed? We lopen wat rond, maar zien niemand. Dan zien we twee mannen zitten bij Valet Parking. Wellicht dat zij meer weten hoe het werkt hier. Het blijkt dat je zelf naar EuropCar moet lopen in de terminal en dan door moet geven op welke parkeerplaats je hebt geparkeerd. Dan gaat er een mannetje naar beneden om polshoogte nemen, maar je krijgt geen bevestiging of iets dergelijks mee dat je alles goed hebt achtergelaten. Oeh, dat vinden we eigenlijk helemaal niets. Stel dat je achteraf gezeur krijgt: ‘ja, de auto is beschadigd’. Of, ‘de auto was helemaal niet volgetankt’ of iets dergelijks. Je hebt dan geen poot om op te staan, want je hebt tenslotte nergens een rapport van meegekregen. De auto hebben we in prima staat afgeleverd, maar stel we lopen nu naar boven en ondertussen is er iemand die gezellig met zo’n koffertrolley tegen de auto oprijdt en er een deuk in maakt… zie dan maar te bewijzen dat je die deuk echt niet gemaakt hebt.

Maarja,.. wellicht is dat een beetje te negatief gedacht van ons? Het zal vrijwel altijd goed gaan, anders doen ze het niet zo. Als we terug lopen naar de auto, zien we iemand aan komen lopen van EuropCar. Martijn vraagt of hij onze auto kan nakijken, maar hij wuift het in eerste instantie af, omdat hij eerst een andere auto na moet kijken. Maar Martijn vraagt nogmaals vriendelijk of hij onze auto ook even wil nakijken, dan is dat ook maar gebeurd. De man loopt een rondje om de auto en kijkt ook nog even in de auto en geeft dan een akkoord dat we hem prima afgeleverd hebben. We hoeven nu ook niet meer naar EuropCar op de terminal en kunnen gelijk naar de vertrekhal.

Uiteraard zijn de incheckbalies nog niet open. We vliegen om 00.55 uur en het is pas 19.30 uur. We lopen een rondje en gaan dan zitten schuin voor onze incheckbalie. Er blijkt gratis internet te zijn voor drie uur, dus de laptop wordt uitgepakt. Na ongeveer anderhalf uur zien we beweging bij de incheckbalie. De grondstewardessen maken alles gereed en er wordt een rij gevormd. Eén rij voor het inchecken en een rij voor kofferafgifte. In deze laatste gaan wij maar instaan, aangezien we gisteren natuurlijk al via internet zijn ingecheckt. Uiteindelijk moeten we nog een half uur wachten voordat de balies open gaan. Alles is in orde (zelfs de laptoptas die uiteindelijk 8,4kg weegt – en je mag maar 7kg bij je hebben als handbagage) en dan zijn we de grote koffers kwijt. Scheelt weer wat gesjouw. We lopen nog een rondje winkels, maar alles gaat sluiten. Het is inmiddels 22.00 uur.

IMG_8357

We drinken nog een cappuccino voor Martijn en een mintthee voor mij en gaan dan door de douane. Er is geen rij en alles gaat dus lekker vlot. Na de douane zijn de winkels wel nog gewoon open. Mooi. En dan is het tijd om naar de gate te lopen. Gelukkig is het vliegveld niet zo groot en zijn we er snel. We nemen plaats op een bankje en na een goed twintig minuten wachten mogen we boarden. Omdat we vrijwel achteraan zitten, mogen we als één van de eerste naar binnen.

En met de eerste stap in het vliegtuig, is onze terugreis officieel begonnen….

Het weer: warm
Aantal gereden kilometers: 116

Geplaatst in Verslag | 2 reacties

Dag 34: Noosaville – Brisbane

Aussie World

Nadat we hebben ontbeten en de koffers hebben ingepakt, zijn we om half 10 onderweg naar Aussie World. Ons laatste pretpark van de vakantie. Het is ongeveer drie kwartier rijden en de reis loopt voorspoedig. Als we iets over tien aankomen op het parkeerterrein van Aussie World, rijden we eerst langs een paar winkels wat in een soort van cowboystadje is ingericht.

We lopen naar de ingang van het park en betalen 29 dollar per persoon. Dat lijkt niet zo heel duur in vergelijking met een Warner Bros of een Dreamworld, maar als je bekijkt wat voor attracties er staan (en maar één achtbaan), is het toch wel wat aan de prijs. Het is doordeweeks in het naseizoen, dus de kassière vertelt ons dat er maar vijf operators aan het werk zijn en dat dus niet alle attracties tegelijk open zijn.

DSC_6959

Als eerste lopen we het souvenirswinkeltje in wat naast de ingang zit. Qua T-shirts hebben ze niets voor ons in de aanbieding, maar ze hebben wel een geweldige ruimte met alléén maar roze spullen. Oh, dat moet echt een paradijs zijn voor meisjes van 5!

DSC_6971

Dan lopen we naar één van de attracties die het nu in ieder geval doet: de octopus. We morgen plaatsnemen in een paars karretje. Yeah, mijn lievelingskleur!

Daarna zien we dat de achtbaan – een houten wilde muis, zeg maar dezelfde als in Luna Park Sydney – het doet. Mooi, kunnen we in ieder geval de attractie doen waarvoor we eigenlijk hier zijn. Na een paar beurten wachten zijn we aan de beurt. Hij is net zo lomp als in Luna Park, maar doordat er goede kussens in het karretje zijn gemonteerd, doet het niet pijn. Over de heuvels vlieg je bijna het karretje uit. Gelukkig hebben we een riem om!

DSC_7045

DSC_6993

DSC_7001

Na de achtbaan gaan we in het ‘reuzenrad’. Na twee rondjes moeten we helaas alweer uitstappen.

DSC_7052

Tja, what next? Minigolf zit ook bij de entree inbegrepen. Laten we dat dan maar eens gaan doen. Het is zelfbediening, dus pakken beide een putter en een balletje. Er zijn 18 banen om te doen, maar ze zijn wel irritant zeg. Allemaal hobbels in de banen en soms ook wat zand. Uiteindelijk win ik met 104 punten en Martijn eindigt met 122 punten.

DSC_7079

Inmiddels is het alweer na twaalven, dus gaan we op zoek naar lunch. Al is dat niet zo heel moeilijk, want in zo’n klein park heb je natuurlijk ook maar één tent waar je kan eten. Martijn bestelt een grote hotdog en ik ga voor een iets gezondere snack, de Low Fat Vegetables Fritter. Een soort van quiche dus. Bij het afrekenen krijgen we een apparaat mee wat gaat piepen als het klaar is. We wachten en wachten, maar het apparaat gaat maar niet af. We zien wel op de toonbank wat eten staan, maar dat is niet voor ons, want er staat een bord met friet op. Vijf minuten later wijst de kassière naar het eten dat het staat te wachten op ons. Uh? Waarom geef je dan een apparaatje mee als die het toch niet doet?? En ehm, waarom zit er friet bij? Ze vertelt dat alle snacks met friet en sla is. Dus ik vertel haar dat ik een Low Fat iets heb bestelt en dat friet toch echt niet gezond is. Ze vraagt of ze de friet dan maar weg moet doen. Ja, graag… maar ehm wacht eens even, ik heb daar wel voor betaald, niet? Yep… Na enige discussie zegt ze uiteindelijk dat als ik de friet niet wil, dat we dan wel wat cash terugkrijgen. Tjee, is dát zo moeilijk. Onbegrijpelijk dat men zelf niet logisch nadenkt: bij gezond eten hoort geen friet!

IMG_8293

Na het eten lopen we nog even een rondje, maar we vinden het prima zo. Via het winkeltje – waar ik EINDELIJK een koala knuffel… gratis… – lopen we weer terug naar de parkeerplaats. We lopen nog even langs de winkeltjes, maar kopen verder niets.

DSC_7103_cr

We stellen de tom tom in op ons laatste logeeradres: Bowen Terrance Hotel in Brisbane. Het is iets langer dan een uur rijden. Als we bijna in Brisbane aankomen, rijden we langs een Outback Steakhouse. Oeh ja, in Brisbane zit ook een vestiging van deze geweldige keten. Maar eentje in heel Queensland en toevallig rijden we er nu langs. Het is nog te vroeg om te gaan dineren, dus wellicht vanavond?

Rond half 3 staan we voor ons hotel, maar echt parkeergelegenheid is er niet. Alleen langs de weg, maar die is al gevuld met heleboel andere auto’s. Voor het hotel is een ‘loading’ zone, maar alleen bedoelt voor personen in of uit te laten stappen. Ja ehm, wij hebben behoorlijk wat koffers bij ons en zeker omdat we nu écht alles uit de auto willen halen – want vanavond moeten we de koffers opnieuw herorganiseren omdat we morgen vliegen – laten we de auto maar even wat langer staan.

Als we in willen checken zien we niemand zitten. Er hangt een briefje op de deur met de namen van alle nieuwe gasten van vandaag. Bij mijn naam staat dat we in kamer 4 slapen. De sleutel zit al in de deur. Handig, zou je zeggen, maar wij willen graag iemand spreken als we inchecken. Want hoe werkt dat met de wifi enzo. En wat is de bedoeling qua parkeren? Ach, wellicht dat er straks iemand zit en we nemen alle tassen, koffers en troepjes mee naar de kamer. Deze zit er op het eerste gezicht prima en vooral erg knus uit. Maar de ramen staan open en dat zonder horren. Oh, hopelijk zijn er nog geen muggen binnen gekomen! Snel de ramen dicht. Het plafond is op bijna 4 meter hoog, dus als er een mug me ’s nachts zit te irriteren en vervolgens op het plafond gaat zitten, kan ik er niet eens bij. Zelfs Martijn niet! Argh, we hopen het beste er maar van dan 🙂

DSC_7106

Vervolgens gaan we op zoek naar de airco, want het is behoorlijk warm op de kamer. Maar potjandossie, die is er helemaal niet. En de ARKO (alle ramen kunnen open) is ook verboden door mij. Ach, kunnen we alvast wennen voor thuis. In de zomer is het bij ons op de slaapkamer thuis tenslotte net zo warm.

Qua internet ligt er een briefje op de kamer. Gewoon met de hotspot connecten en klaar. En dat blijkt inderdaad simpel. Als je verbonden bent hoef je alleen via een pagina nog even een vinkje te zetten en op ‘oke’ te drukken. We checken meteen het adres van Outback Steakhouse. Maar ook die van Hog’s Breath Café. Dat was toch wel de verrassing van deze vakantie. Dus daar willen we ook zeker nog een keer eten. Outback ligt wat verder uit de stad terwijl Hog’s midden in de stad zit. Morgenavond dan maar naar Outback, zodat we vanuit daar meteen door kunnen naar het vliegveld. Prima plan. Ook checken we gelijk maar even in bij Cathay Pacific. We kiezen wat stoelen uit achterin het vliegtuig en hopen erop dat er niemand naast ons komt zitten, want dat slaapt toch een stuk lekkerder. Verder internetten we nog wat en dan zegt Martijn ineens: “uh, ik word eruit gegooid”. Blijkt dat je maar 2 uur á 200mb per dag gratis krijgt. Daarna mag je betalen als je wilt. Gelukkig is het per apparaat, dus ik kan nog even vooruit op de laptop (Martijn is blijkbaar door zijn MB’s heen doordat hij op zijn laptop was begonnen met weer wat series te downloaden). Maar dat is toch eigenlijk niet de afspraak? Ik heb – via Booking.com – geboekt voor een kamer met gratis internet. Ja, 2 uur per dag is blijkbaar gratis, maar dat vinden we misleidend. Eigenlijk net zo als 4,5 week geleden in Melbourne. Je boekt gratis, maar dan blijkt dat er restricties op zitten. Zucht…

Dan lopen we weer naar het kantoortje om uitleg te vragen, maar daar is nog steeds niemand te bekennen. Er hangt wel een briefje aan de deur dat je bij inchecken of vragen moet bellen. Goed, op zoek naar een telefoon dan, want met ons eigen mobieltje gaan we natuurlijk niet bellen. Dat kost een vermogen (want dat gaat via Nederland en dat is behoorlijk duur – het kan niet de bedoeling zijn dat je voor inchecken bij een hotel geld moet betalen). Maar nergens is een telefoon te vinden. Zucht…

Inmiddels is het bijna half 5, dus rijden we maar naar Hog’s. Onze maagjes hebben ondertussen honger gekregen. Het is nog geen tien minuten rijden. We parkeren de auto bij een parkeergarage bij de bioscoop, want onderdeel is van The Barracks. Een winkelcentrum. Na een klein rondje door het centrum lopen we naar Hog’s. Het is nog niet druk, maar kunnen al wel eten. Ah, fijn… we waren al bang dat we per sé tot half 6 moesten wachten. We kiezen dit keer iets van hun aanbieding van het bord. Martijn gaat voor de mixed-grill (steak, kip en bacon) en ik ga voor een steak met guacamole Helaas betreft het maar 200 gram vlees, waardoor ze het vlees niet medium-rare kunnen bakken. Het laagste wat ze kunnen doen is medium. Nou ja ach, dat doen we dan maar 🙂 Ohja, we bestellen ook nog wat kaasvingertjes vooraf, om te delen en ze smaken heerlijk. Jammer dat het er maar drie per persoon zijn.

IMG_8300

Dan komt ons bord met eten en door alle bijgerechten is het toch een behoorlijk bord vol. En lekker smaakt het zeker, al zijn de grote steaks die medium-rare kunnen natuurlijk nóg lekkerder!

IMG_8303

IMG_8304

We rijden weer terug naar het hotel, maar tot twee keer toe missen we een afslag. Daardoor rijden we wel over een prachtig verlichte brug met aan de zijkant de skyline van Brisbane. Vanuit een rijdende auto erg moeilijk te fotograferen. Erg jammer.

Eenmaal weer terug op de kamer is er nog steeds niemand in het kantoortje. En we verwachten ook niemand meer. Hopelijk zien we morgen bij het uitchecken nog iemand, anders is het wel erg onpersoonlijk zo. En wat nog veel minder handig is, op de voordeur zit een code. Vanmiddag was de deur gewoon open, maar nu is hij dicht. We kunnen nu dus ook niet meer naar buiten, want we hebben de code niet. Super handig man!

We herorganiseren de koffers en nadat ze echt proppie-proppie vol zijn, wegen ze uiteindelijk nog maar 26 kg en 24 kg. We mogen 30kg per koffer meenemen, dus dat is prima gelukt. Het is alleen nog steeds enorm benauwd op de kamer en we nemen de laptops mee naar de veranda. Buiten is het echt heerlijk.

Omdat ik ook bijna door het internet heen ben, houden we het vandaag alleen bij uploaden van het verslag en gaan we daarna maar een filmpje ofzo kijken. We hebben tenslotte nog één fles wijn die leeg ‘moet’.

Morgen is dan echt onze laatste dag aangebroken. We weten nog niet helemaal de planning wat we gaan doen, maar zeker weten we dat we via Outback Steakhouse naar het vliegveld gaan. We vliegen pas om 00.55 uur, dus willen we rond 22.00 uur op het vliegveld zijn. Uiteraard nog wat tijd in plannen voor het inleveren van de auto, dus hebben tot ongeveer 20.30 uur de tijd om bij Outback te eten. Ervaring leert dat we die tijd niet zullen halen, maar een stuk vroeger klaar zijn bij de Outback. Ach, kunnen we in ieder geval rustig aan doen.

Het weer: warm, zonnig, graad of 25
Aantal gereden kilometers: 152
Aantal achtbanen: 1

Geplaatst in Verslag | 6 reacties

Dag 33: Fraser Island

Gaaaaaap, de wekker gaat om 04.50 uur af, maar we blijven nog heel even liggen. Na twee keer snoozen gaan we er dan toch maar uit. Omdat we wederom een broodrooster op de kamer hebben, toasten we weer wat sneetjes brood. Maar bij de tweede ronde gaat ineens het brandalarm af… Hoe slim, een brandalarm precies boven de keuken gemonteerd. Er blijkt ook geen afzuigkap of iets dergelijks te zijn. Dat kan nog leuk worden als men ooit hier in de kamer gaat koken. Er zijn tenslotte twee elektrische pitjes om te koken in de kamer.

Ondertussen checken we het internet, maar van harte gaat het niet. Het bereik is prima, maar zó enorm traaaaaag. Gisteravond lukten het ons niet om het verslag te uploaden, maar gelukkig lukt het nu wel. Maar op het moment dat het gepost is, valt het internet weer weg. Grrr.. Wat is dat toch hier in Australië? Vrijwel overal is er wel iets met de wifi. Al is het meestal het bereik wat niet goed is, maar hier is het dus gewoon traag.

Na het ontbijt pakken we onze spullen en staan dan om 05.53 uur bij de receptie van ons hotel. De bus is er nog niet, maar na een vijf minuten wachten komt hij voorrijden. In de bus zitten nog twee stelletjes en we wensen ze goedemorgen. We blijven nog even wachten bij het hotel, want er komt nog een stelletje erbij welke in een hotel iets verderop zit. De bus is overigens vrij agressief. Het is een vrachtwagenconstructie waarop achter zitgelegenheid is gebouwd.

Dan zijn we compleet en rijden we naar Tewantin waar we met de ferry naar Cooloola National Park varen, wat nog steeds het vaste land is van Australië. We rijden naar het Teewah Beach en rijden dan bijna een uur lang noordwaarts over het zand van het strand. Doordat de bus goede grote wielen heeft, racet de bus heerlijk over het strand. Inmiddels is het zonnetje ook weer wakker en rijst zo uit de zee weer naar boven. Wauw! Onderweg maken we een tussenstop bij Teewah Coloured Sands. De ‘muur’ van zand heeft echt prachtige kleuren.

DSC_6650

DSC_6656

Als we weer verder rijden wordt onze gids gebeld. Er blijkt een bus van een andere organisatie stuk te zijn en nu zijn hun passagiers dus gestrand. Of ze bij ons in de bus mogen. Uiteraard. Zij zijn in Rainbow Beach, wat nog op een kwartier rijden is van onze locatie.

Dan verlaten we het strand en rijden Rainbow Beach in. We pikken nog acht mensen op en rijden dan naar Inskip Point Ferry om naar Fraser Island te gaan. De tocht duurt iets langer als de ferry van Tewantin naar Cooloola en mogen zelfs de bus uit om op de ferry wat rond te lopen. We lopen naar boven en in de verte zien we een dolfijn zwemmen. Helaas niet te zien op foto’s, want ik ben uiteraard te laat met fotograferen. Dan rijden we weer het strand op wat 75-mile Beach heet. Het strand kun je ook alleen maar tijdens laagtij berijden, want als het hoogtij is – wat begin van de middag is – is vrijwel het gehele strand onder water.

Onze eerste stop is bij Eli Creek. Uiteraard zijn er meerdere organisaties die hier stoppen. Het blijft tenslotte toeristisch. We lopen een stukje door wat regenwoud en komen dan uit bij een plek waar je de rivier in kan. Een hele bus vol jongeren is uitgestapt en lopen via het ondiepe riviertje weer terug naar het strand.

DSC_6689

DSC_6698

Wij laten het gewoon bij kijken en lopen via het regenwoud weer terug naar de bus. Bij de bus heeft onze gids inmiddels de koffie en thee al klaar gezet en we nuttigen heerlijk zijn zelf gebakken koekjes erbij. Na een pauze van twintig minuten rijden we weer verder.

Volgende halte is bij Maheno Shipwreck. Een oud schip wat weg ligt te roesten in het water.

DSC_6728

DSC_6739

We stoppen voor een minuut of tien en rijden dan verder naar Pinnacle Coloured Sands, maar ik vind het gekleurde zand bij Teewah een stuk mooier. We rijden weer terug over het zand en komen onderweg een paar Dingo’s tegen. Het zijn net honden, maar dan in het wild. Ze komen vooral op het eten af wat men bij zich heeft als je op het strand bent. Overal wordt daarom dus ook aangeraden om ten alle tijden het eten niet achter te laten. Ook niet in een koelbox, want zelfs dat krijgen Dingo’s gewoon open.

DSC_6775

Bij Eurong Beach Resort verlaten het strand en rijden we naar Lake McKenzie. Het is zeker nog een goed drie kwartier rijden voordat we daar aankomen. We halen de BBQ spullen uit de bus en de gids vertelt ons dat we een uurtje de tijd hebben om bij Lake McKenzie eventueel te zwemmen. En dat doen we dan dus ook. Althans, na een snelle duik heeft Martijn al genoeg van het water. Het is vrij koud, maar om Guido Weijers te quoten: “als je er eenmaal doorheen bent, valt het allemaal best wel mee”.

DSC_6811

Na het zwemmen gaan we liggen op de handdoek om zo weer op te drogen in het zonnetje en drie kwartier later zitten we omgekleed en wel aan tafel bij de BBQ. De gids heeft zelfs wijn en bier meegenomen. Lekker! En we laten het ons heerlijk smaken, al is de T-bone net wat te gaar.

DSC_6884

IMG_8285

Drie kwartier later, om kwart over één, rijden we weer verder. Volgende stop is Central Station. Ofwel, het regenwoud. We lopen bijna een uur door het bos en ondertussen vertelt de gids ons van alles over de bomen, planten en het riviertje wat er langs loopt.

DSC_6898

DSC_6920

Als we weer terug zijn bij de bus, merken we dat het ondertussen wat dichtgetrokken is. We rijden weer terug naar het strand en stoppen nog even voordat we de ferry weer terug naar het vaste land nemen voor een koffie en theepauze. In de verte lijkt het te regenen. Wat een contrast vergeleken met de ochtend.

DSC_6943

Als we bij de ferry zijn is het inmiddels al donker. Nadat we weer op het vaste land zijn, doen we onze ogen even dicht. Er is buiten tenslotte toch niets meer te zien.

Kwart voor 6 zijn we weer bij ons hotel. Omdat we in de middag vrij uitgebreid ge-BBQ-t hebben, laten we het avondeten bij wat geroosterd brood en een yoghurtje. We checken het internet, maar wederom lukt het maar even om op internet te komen. Om moedeloos van te worden. Gelukkig gaan we morgen weer naar een ander hotel. Al is het dan ook maar afwachten of het internet stabiel is.

Morgen is overigens ook onze laatste volle dag. Donderdagavond vertrekken we naar het vliegveld, om zo net na 12-en ’s nachts met het vliegtuig naar Hong Kong, Londen en Dusseldorf te vliegen. Daarmee zal het volgende verslag waarschijnlijk ook pas weer volgen als we in Nederland zijn. Of het moet zijn dat we op het vliegveld van Brisbane het verslag kunnen uploaden 🙂

Morgen nog een dagje pretpark met één achtbaan en dan op naar onze laatste nacht… in Brisbane.

Het weer: zonnig en later bewolkt

Geplaatst in Verslag | 7 reacties

Dag 32: Beerwah – Noosaville

The Australia Zoo

Iets over 8 staan we op. We slapen in een B&B en dat betekent dus ook dat we ontbijt erbij krijgen. We hebben afgesproken met de eigenaar dat ze deze rond half 9 komen brengen en stipt om half 9 wordt er aan de deur geklopt. Martijn heeft wafels met banaan bestelt en ik rozijnenbrood met jam.

IMG_8265

Na het ontbijt pakken we onze spullen in en gaan op weg naar de Australia Zoo, een goed vier kilometer verder. We parkeren de auto en lopen naar de ingang. De dame achter de kassa vraagt of we ook geïnteresseerd zijn in de Wildlife Hospital, wat naast de dierentuin is gevestigd. Dit kost 2 dollar extra per persoon. Uiteraard zijn we dat.

DSC_6205

We lopen het park in en zien dat de ‘grote’ show met krokodillen om 12.00 uur is. Er zijn ook nog wat andere shows/informatievoorstellingen, maar deze van 12.00 uur is de bekendste.

We beginnen onze tour bij de leguanen en de amerikaanse aligators. En via de wombat en wat vogels komen we uit bij Kangaroo Heaven. Veel kangoeroes liggen heerlijk in het gras en een paar springen in het rond. Ik heb nog wat kangoeroevoer bewaard uit Dreamworld en voer hiermee een kangoeroe. Ik mag hem zelfs aaien. Zo lief! Hij vindt mij blijkbaar ook erg lief, want hij houdt me stevig vast. Iets te stevig. Ai… wat zijn deze beesten toch sterk. Het lukt me uiteindelijk wel om los te komen, maar op mijn arm staan allemaal krassen. Snel maar naar een andere kangoeroe die wel wat rustiger is.

DSC_6272

DSC_6285

Na Kangaroo Heaven komen we uit bij de Koala’s en we mogen er eentje aaien. Oh, wat zijn ze lekker zacht zeg. Vervolgens lopen we richting ‘Afrika’, waar we kamelen, tijgers, giraffen, neushorens en zebra’s zien. Ook zien we rode panda’s, welke ook wel de ‘firefox’ wordt genoemd.

DSC_6355

DSC_6357

DSC_6361

DSC_6325

We lopen weer terug en zijn rond half 12 bij het crocoseum theater waar een half uur later de show zal beginnen. We zoeken een leuk plaatsje op en zien dat je hier ook kunt eten. Kunnen we mooi na de show even wat lunchen. De show begint precies om 12 uur. In eerste instantie laten ze wat vogels rondvliegen. Dat ziet er echt leuk uit…

DSC_6369

DSC_6404

De condor heeft echt een enorme spanwijdte. Vervolgens wordt er een vrijwilliger gevraagd uit het publiek om een vijf dollar biljet vast te houden. De vogel wat de medewerker in haar handen heeft herkent dit briefje en zal het uit de handen van de vrijwilliger halen om het vervolgens naar de medewerker te brengen. De dame uit het publiek heeft niet kleiner dan een 10 dollar biljet. Ook dit herkent de vogel. De medewerker laat de vogel los en inderdaad, hij haalt het briefje uit de handen van de dame en vliegt dan weer terug naar de medewerker.

DSC_6421_cr

“Zo,” zegt de medewerker, “deze vogel hebben we goed afgericht he?” en stopt vervolgens het briefje in d’r zak. Dan vraagt ze aan de andere kant van het theater of er misschien iemand is die het met een briefje van 20 dollar wil proberen, hahaha… Nee, natuurlijk is het een grapje en de 10 dollar biljet wordt netjes door de vogel weer afgegeven bij de dame.

Daarna mag een vrijwilliger uit het publiek een kleine alligator eten geven. Hij wordt wel even bang gemaakt door de presentator doordat hij vertelt dat het een enorm beest is en weet ik wat… Maar ze zijn wel redelijk snel op het land, dus echt helemaal veilig is het ook niet.

DSC_6380

En dan komt eindelijk de grote krokodil. Deze is helemaal niet snel op het land, dus mocht je ooit oog-in-oog komen met zo’n beest. Op het land ben je eigenlijk niet zo in gevaar. Maar in het water ben je wel een goede prooi voor deze beesten. Vroeger deed Steve Irwin deze show, maar helaas… Hij is niet meer…

DSC_6475_cr

DSC_6482_cr

Na de show gaan we lunchen. Martijn gaat voor de caesar salade en ik voor een wrap met kalkoen. Lekker en gezond! We lopen wat rond bij de crocoseum en zien dat je ook met een koala of slang op de foto kunt. Uiteraard tegen betaling. Voor 25 dollar heb je een leuke herinnering. Maar dat vinden we eigenlijk best veel voor nog geen twee minuten knuffelen met een koala.

Via de kids zoo (geiten, schapen en varkens), dingo’s, tasmanian devils en aldabran tortoises komen we weer uit bij de ingang. We kopen nog een shirtje voor mij en lopen dan naar Wildlife Hospital en daar mag je een ‘sneak peek’ doen. Ofwel, een kijkje achter de schermen. In een kamer is van alles te lezen en achter het glas zien we verschillende hokken staan met waarschijnlijk zieke dieren. Dan zien we op een tafel een mandje staan en de medewerkers halen het beest eruit en brengen hem in slaap. Het is een buidelrat en heeft een wond in zijn nek. Waarschijnlijk aangereden of iets dergelijks en nu gaan ze de wond dus behandelen. Toch mooi dat ze zo iets doen. Eigenlijk is het een dierenartspraktijk, maar dan voor wildlife.

DSC_6508

DSC_6533

Na een kwartier lopen we weer terug naar de auto en gaan we op weg naar Noosaville. Het is nog net geen uur rijden. Als we Noosa inrijden, worden we getrakteerd op een walhalla van rotondes. Je rijdt nog maar net van de ene vandaan of je bent alweer bij de volgende.

Na een rotonde of 10 zijn we bij ons hotel “At the Sound”. We checken in en krijgen kamer 1 toegewezen, op de benedenverdieping. Als we de kamer inlopen, zien we weer een prima grote kamer. Al kan natuurlijk niets op tegen onze B&B in Beerwah, die was gewoon prachtig!

DSC_6535

We gaan even zitten, maar gaan dan alweer snel op weg. Het is bijna 4 uur, dus nu is het nog licht. We rijden richting het strand, een zes minuten rijden van ons hotel. Nadat we de auto hebben geparkeerd, lopen we nog langs een paar restaurants. Misschien zit er wel wat bij, maar tot nu toe lijkt het allemaal erg aan de prijs. Dan zijn we op het strand. Er zijn weer behoorlijk wat surfers (of zijn het bodyboarders?) in het water. Op het strand zitten ook nog wat mensen, maar echt druk is het niet. De zon begint al langzaam te zakken en wij lopen eerst bovenlangs het strand, om vervolgens onderlangs weer terug te lopen. De zon zakt steeds verder en verder weg en dan ineens… is hij ook weg!

DSC_6602

We lopen weer naar de hoofdweg en bekijken daar het aanbod aan eten en belanden uiteindelijk bij Zacharys, een pizzatent. We worden naar binnengelokt door het lekkere aanbod aan pizza’s. Op de kaart staan ze onder ‘deluxe’ en dat blijken ze ook zeker te zijn. We hebben een pizza met lam, ui en yoghurtsaus en eentje met kip, advocado, camenbert en cranberrysaus bestelt en ze smaken heerlijk, al lijken ze wat verbrand. Dit soort pizza’s zie je eigenlijk niet zo vaak. We hebben moeite om ze op te eten, maar op een paar korstjes na is het bord helemaal leeg.

pizz

Nadat we na het eten weer terug bij de auto zijn, rijden we nog even naar de Coles. Ofja… even… Tom Tom stuurt ons weer eens de verkeerde kant op. Zelfs als we het adres in tikken, zien we nog steeds geen Coles. Wel zien we een grote parkeerplaats. Wellicht dat het daar in de buurt is. Maar als we uitstappen en wat rondlopen… geen Coles. Dan lopen we het hoekje om en zien we in de verte de rode letters van Coles. Snel weer de auto in en dan staan we ineens wel voor Coles. We kopen wat brood, melk en creamcheese. Tegenover Coles lopen we nog even de drankenhandel in. Vanavond houden we het netjes, geen alcohol… maar daarna hebben we nog maar twee nachten en we hebben nog wat kaas over… dus daar hoort wel alcohol bij 😉

Vanavond duiken we dus vroeg ‘onder de wol’. Morgen gaan we naar Fraser Island en de organisatie waar we mee meegaan staat hier om 05.50 uur voor de deur! Gaaaaap….

Het weer: iets wat bewolkt en later zonnig
Aantal gereden kilometers: 85

Geplaatst in Verslag | 5 reacties

Dag 31: Surfers Paradise – Beerwah

Harbour Town & Wet ‘n’ Wild

Gordijnen open en… regen! Argh nee! Gelukkig is het nog vroeg en het lijkt al iets op te klaren, maar zo mooi als gisteren gaat het niet worden, lijkt het. Ach, in het ergste geval lopen we alleen even het park binnen voor de achtbaan en laten we het zwemmen zitten. Door onze VIP passen hebben we tenslotte gratis entree. Seaworld kost los 89 dollar en onze VIP pas kosten 99 dollar waarmee we dus onbeperkt naar Seaworld, Warner Bros en Wet ‘n’ Wild mogen. Dus dat is het probleem niet. Het is alleen jammer dat we twee dagen prima zwemweer hebben gehad, maar net vandaag is het bagger. Had dit waterpark op het laatst gepland, omdat we vandaag weer op doorreis gaan en we wellicht toch niet tot sluitingstijd hadden gebleven. Uiteindelijk zijn we bij de andere parken ook niet tot sluitingstijd gebleven. Had ik de planning eigenlijk makkelijk kunnen aanpassen. Maarja, dat weet je niet van te voren natuurlijk.

Omdat we nu toch geen haast hebben om vroeg aan het zwembad te liggen, doen we lekker rustig aan. Al zullen we om 10.00 uur toch echt ons appartement uit moeten. Jammer. Nadat we alles ingepakt hebben, de afwas gedaan is en de prullenbak geleegd is, checken we uit. De planning is om in de ochtend nog wat te gaan shoppen. Outlet shoppen is één van de beste alternatieve bij slecht weer. Alhoewel de outlets meestal niet overdekt zijn. Maar Harbour Town lijkt gedeeltelijk overdekt. Het is wel buiten, maar je kunt wel veel onder de afdaken lopen.

In eerste instantie stuurt Tom Tom ons de verkeerde kant op. Op het door ons ingetikte adres zijn geen winkels te vinden, maar als we bij ‘nuttige plaatsen’ kijken, staat de outlet shopping center er gewoon tussen en rijden we zo’n 4,5 km weer terug. Als eerste lopen we naar het welkomstcenter om wat kortingsbonnen te scoren. Inmiddels is het gelukkig opgehouden met regenen, maar de donkere wolken blijven nog wel boven ons hangen. We drinken – gratis – een kopje koffie en thee bij het welkomstcenter en bekijken waar we allemaal heen willen. Sowieso naar de Levi’s Factory Outlet. In Amerika heb ik vorig jaar een heerlijke broek gescoord en later thuis kreeg ik spijt dat ik er niet nog één had gekocht. Eens kijken of ik die ‘fout’ nu kan herstellen.

We lopen wat winkeltjes af en komen uit bij een uitverkoopwinketje. Een soort Xenos, maar dan veel kleiner – helaas. En scoren daar een paar cocktailattributen. Nog mooi in het paars ook nog! Daarna zijn we bij de Levi’s winkel. Gelukkig hebben we de maten genoteerd, want van al die buitenlandse maten hebben we geen verstand. Ik pas er een heleboel, maar gelukkig vind ik er twee helemaal naar mijn smaak. Schade bij de kassa blijkt 100 dollar. Omgerekend 33 euro per broek. Niet slecht, wel? 🙂

DSC_6129_cr

DSC_6123_cr

Na een rondje lopen komen we uit bij een sushitent. Lunch! Ook hier hebben ze weer van die grappige grote rollen. We kopen er zes stuks. Deze zijn net wat anders dan in Bondi, want bij deze is het noriblad nog niet er omheen gewikkeld. Ze zijn gescheiden door wat plastic en je mag ze er zelf nog omrollen. Op zich wel slim, want zo blijft het noriblad lekker knapperig.

sushi

We lopen weer terug naar de auto en rijden dan naar Wet ‘n’ Wild. Het is al die tijd wel droog gebleven, maar het is nog steeds zwaar bewolkt. Het nodigt niet echt uit om te gaan zwemmen. Al is het wel 25 graden volgens de thermometer in de auto. Na een goed tien minuten rijden parkeren we de auto bij het waterpark.

DSC_6167

De zwemspullen gaan wel mee, maar we weten niet of we er uiteindelijk wel iets mee gaan doen. Er zijn wel wat mensen in het park en op zich ziet het er eigenlijk goed uit om te zwemmen. Maar toch… laten we de gewone kleren maar aan. Het is zo’n gedoe om een kluisje te huren, om te kleden en daarna ook weer op te drogen. We hebben ongeveer nog maar twee uur zwemtijd. Dat is eigenlijk niet zo relaxt. Als we gaan zwemmen, willen we gewoon rustig aan doen en alle glijbanen op ons gemak kunnen doen. We lopen naar Surfrider – wat we eigenlijk geen achtbaan vinden – en kunnen meteen instappen. We ‘surfen’ een paar keer op-en-neer en kunnen daarmee deze ‘achtbaan’ weer afvinken van ons lijstje.

DSC_6134

DSC_6140

We lopen nog wat door het waterpark. Het ziet er allemaal wel erg leuk uit. Jammer van het weer zeg. Na precies een uur in het park lopen we weer terug naar de auto en stellen we de Tom Tom in op ons volgende overnachtingsadres in Beerwah. Zo’n anderhalf uur rijden…

Onderweg rijden we langs de Ikea. Oeh, zullen we even stoppen voor een kijkje? Maar dan blijkt dat we net de afslag al voorbij gereden zijn en omkeren vinden we ook weer zo iets… Iets voor vier zijn we bij onze B&B ‘Beerwah Hideway’. We lopen naar binnen en zien de eigenaar iets verderop aan het eind van de gang in zijn eigen woonkamer staan. Dat is natuurlijk één van de herkenbaarste eigenschappen van een B&B, een kamer in het privéhuis van de eigenaar. Al heeft deze B&B wel een aparte ingang voor het ‘hotel’ gedeelte en de deur van zijn eigen huis kan natuurlijk ook gewoon dicht. Wij hebben de ‘Kookaburra’ kamer geboekt en deze zit recht tegenover de receptie. Lekker makkelijk. We krijgen een blaadje mee waarop we aan mogen geven wat we morgen als ontbijt willen hebben en lopen dan onze kamer in. Wauw, dat ziet er echt super leuk (en romantisch) uit! Leuk TV-hoekje, een hemelbed en een breed bubbelbad.

kamer

We installeren onze koffers ergens en checken dan op het internet waar we kunnen gaan eten. De eigenaar had het over een Taverne en het Beerwah Hotel. Bij deze laatste gingen hun zelf ook altijd heen als ze gaan uit eten. We checken dus het menu op het internet en het ziet er prima uit. We noteren het adres en na een uurtje achter de laptop, zijn we op weg naar het Beerwah Hotel, een goed 3 minuten rijden.

Het is weer het inmiddels bekende systeem van ‘bestellen aan de bar, tafelnummer doorgeven en van te voren afrekenen’. Verder is het drinken aan een andere balie halen en betalen. Martijn bestelt de lamssteak en ik de zalm (met een garnaaltje erboven op). Het smaakt uiteraard weer allemaal erg prima.

eten

Tegenover het restaurant zit een drankenwinkel. Ons voorraadje van onze vineyard-tour is inmiddels op. En de wijnen die we mee naar huis willen nemen, zijn ingepakt in bubblewrap. We halen een fles rosé moscato en zijn dan rond 19.00 uur weer terug op de kamer. We hebben nog wat series op de laptop staan, dus dat wordt heerlijk met de voetjes omhoog en een wijntje erbij. Een relaxte zondagavond dus!

Morgen staat Australia Zoo op de planning. Dat is de dierentuin van Steve Irwin, je weet wel ‘The Crocodile Hunter’. Zonde dat hij er niet meer is, zo’n persoonlijkheid…

Het weer: regenachtig, 25 graden
Aantal gereden kilometers: 171
Aantal coasters: 1

Geplaatst in Verslag | 4 reacties